آنچه جرقه اعتراض‌های اخیر را زد، مشکلات اقتصادی به‌ویژه تورم شتابان مواد غذایی بود. جهش نرخ ارز، نااطمینانی کسب‌وکارها و هراس بخشی از جامعه درخصوص تأمین مایحتاج عمومی، با اعتراض خیابانی و اعتصاب جمعی از بازاریان همراه بود.
با این حال، اعلام تصمیم آزادسازی نرخ ارز و حذف ارز ترجیحی، به اعتقاد بسیاری از افراد موج بعدی نارضایتی و اعتراض‌ها را رقم زد.
فارغ از این واقعیت روشن که اعتراض‌های بحق توسط عناصر ویرانی‌طلب و مزدوران دشمن به جنگ خیابانی و تلاش برای براندازی نظام تبدیل شد و درنتیجه بسیاری از معترضان صف خود را از اوباش و آدم‌کشان جدا کردند، اکنون این بحث به طور جدی مطرح است که در قبال تصمیم اخیر در زمینه حذف ارز ترجیحی و پرداخت مابه التفاوت آن در قالب کارلابرگ به مردم چه باید کرد؟
این روزها طیف وسیعی از خطبای نماز جمعه تا سیاسیون منتقد و حتی همراه با دولت نیز اجرای طرح حذف ارز ترجیحی را به باد انتقاد گرفتند.
ابتدا باید توجه داشت که بخش عمده‌ای از این منتقدان و عموم کارشناسان معتقدند ارز ترجیحی یک سیاست موقت است و در طولانی‌مدت قابل ادامه دادن نیست. از این جهت شاید بسیاری از منتقدان درباره اصل تبدیل ارز ترجیحی به یک سیاست حمایتی مستقیم از مردم حرفی نداشته باشند، عمده انتقادها به زمان اجرا و چگونگی آن باز می گردد.
برخی کارشناسان معتقدند ارز ترجیحی باید به صورت تدریجی حذف شود. این تدریج می‌تواند با افزایش تدریجی نرخ ارز ترجیحی و یا کاهش کالاهای مشمول آن و یا ترکیبی از این دو اجرا شود. از سوی دیگر درباره زمان اجرا، اگرچه به نظر می‌رسد اقتضائات شرایط ارزی، دولت را به تعجیل در اجرای این طرح کشاند، اما در هر حال تردیدی نیست در شرایطی که تورم نقطه به نقطه خوراکی‌ها بالای ۷۲درصد است و چند سال است تورم سنگین در کنار رشد کمتر از تورم حقوق‌بگیران و چالش‌های اقتصادی، عرصه را برای بخش وسیعی از جامعه تنگ کرده است، شوک درمانی، خطرات بارزی دارد. از این منظر بخش مهمی از نقدها از تریبون‌های مختلف وارد است اما... .
ما اکنون در شرایطی قرار داریم که این طرح با همه اشکالات آن در زمان اجرا و نحوه اجرا که به صورت شوک‌درمانی بوده، اجرا شده است و بی‌شک دنده عقبی برای اینکه ارز ترجیحی را بتوان بازگرداند و کالابرگ را حذف کرد نداریم. اکنون باید به اصلاح سیاست اجرا شده و پرکردن خلأهای آن فکر کرد.
اکنون انتقاد باید ناظر به این باشد که برای آینده پیش رو حرف ایجابی داشته باشد و به گذشته برنگردیم و آنچه را که سپری کرده‌ایم، فعلاً به گذشته بسپاریم و برای آینده فکری کنیم. بنابراین انتظار می‌رود مسیر پیش رو پس از اجرای طرح حذف ارز ترجیحی با انتقاد مسئولانه و راهکارهای اصلاحی همراه باشد نه باقی ماندن در گذشته و انتقاد از آنچه که دیگر در دسترس ما نیست.